چگونه راه اندازی کنم؟

آموزش کاشت آووکادو

تاریخچه

آووکادو بر اساس شواهد باستان شناسی از حدود ده هزار سال پیش به عنوان میوهای خوراکی در کشور مکزیک مورد استفاده بوده و از همین زمان نیز با گزینش های مصنوعی انجام شده به عنوان یکی از اولین درختان اهلی شده جهان مطرح است.

بر این اساس، برای درک الگوی اهلی شدن و تکامل درختان میوه بویژه در مناطق با تنوع زیستی بالا آووکادو گونه مهمی محسوب میشود. بررسی ها نشان میدهد که جنس آووکادو از مناطق مرتفع بخش مرکزی و شرقی مکزیک و نواحی مرتفع مجاور آن در گواتمالا منشأ گرفته است.

در حال حاضر این محصول بطور گسترده ای در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان پراکنده شده و در کشورهای مختلف به روش های گوناگونی مورد مصرف قرار می گیرد.تولید جهانی آووکادو حدود 3/5 میلیون تن است که حدود بیست درصد آن صادر می شود.

avocado - آموزش کاشت آووکادو

گیاه شناسی آووکادو

آووکادو (Persea americana) از خانواده برگ بو میباشد که یکی از قدیمی ترین خانواده های گیاهان گلدار با حدود 50 جنس و 2500 تا 3000 گونه است. اغلب این گیاهان درختان و درختچه های همیشه سبز بومی نواحی گرمسیر و نیمه گرمسیر هستند که در بعضی موارد ترکیبات معطری نیز دارند.

گیاه شناسی آووکادو

جنس ها و گونه های مهم

معروفترین جنس خوراکی همان آووکادو یا آگواکیت است که نام علمی آن Persea Mills بوده و گونه های تجاری آن Perseagratissima و Perseaamericana Mills هستند. میوه در اغلب گونه های این جنس ریز و فاقد ارزش اقتصادی است و فقط گونه های Persea americana و Persea shiedeana تولید میوه های درشت میکنند.در این دو جنس میوه ها آبدار و فیبری میشوند و دارای عطر مطبوعی هستند

Perseaamericana Mills

نیازهای اکولوژیکی آووکادو

نیازهای اقلیمی آووکادو با ویژگی های آب و هوایی خاستگاه آن مطابقت داشته و بطور کلی به عنوان گیاهی نیمه گرمسیری شناخته میشود. بررسی ها نشان داده است که نژاد گرمسیری آنتیلین یا وست ایندین در ارتفاع 100 متر بالاتر از سطح دریا رشد و باردهی خوب و کمترین مقدار چربی (حدود 2 تا 5 درصد) را داشته ولی ارقام نیمه گرمسیری گواتمالایی و مکزیکی در ارتفاع 300 متری عملکرد خوبی داشته اند.

نژاد گرمسیری آنتیلین یا وست ایندین

مشاهدات نشان میدهد که آووکادو اگرچه خاستگاهی نیمه گرمسیری و گرمسیری دارد، اما از قدرت سازگاری بالایی با شرایط اقلیمی برخوردار بوده و امکان پرورش آن در محدودهای وسیع در حدفاصل نواحی گرمسیری تا عرض جغرافیایی حدود 30 درجه شمالی و جنوبی وجود دارد.

بدیهی است که بهترین باردهی آووکادو محدود به ناحیه محدودی از این منطقه وسیع است که عملاً بین عرض های جغرافیایی 23,5 درجه شمالی و جنوبی قرار دارد. به هر حال یکی از دلایل عمده بالا بودن گسترش جغرافیایی و سازش پذیری این محصول به شرایط اقلیمی را باید تنوع گسترده ژنتیکی آن دانست.

درخت و میوه اووکادو

تفاوتهای نژادهای آووکادو در تحمل شرایط محیطی توانسته است در خصوصیات محصول تولیدی آنها اثرات بارزی داشته باشد. به عنوان مثال نژادهای نیمه گرمسیری (مانند نژاد مکزیکی) به دلیل بالاتر بودن تحمل سرمایی از درصد روغن بیشتر (9 تا 30درصد)، قند کمتر و عطر بیشتری نسبت به نژادهای گرمسیری برخوردارند.

خاک مناسب کشت آووکادو

آووکادو میتواند در انواع مختلف خاک با منشاً آتشفشانی، لومی شنی و یا آهکی رشد و باردهی خوبی داشته باشد. مقدار پ هاش (ph) مناسب بستر کشت آووکادو حدود 5 تا 7 است. از آنجائی که آووکادو به پوسیدگی های ریشه حساسیت زیادی دارد، لذا زهکش مناسب از اهمیت زیادی برخوردار بوده و اگر سطح ایستابی بالاتر از عمق یک متری باشد موجب اضمحلال درخت خواهد شد. آووکادو از نظر تحمل به شوری نیز در گروه درختان حساس طبقه بندی میشود.

مطالب پیشنهادی: محصولات کشاورزی پر سود در ایران

خاک مناسب

بارندگی

اغلب ارقام به تنش آبی و نیز زیادی رطوبت ناشی از زهکشی ضعیف خاک حساس هستند. بارندگی زیاد با داشتن زهکشی مناسب مشکلی ایجاد نمیکند. بطور کلی وجود سطح متوسطی از بارش سالانه که در دامنه 1250 تا 1750 میلیمتر باشد در صورتی که از توزیع مناسبی برخوردار باشد میتواند نیاز آبی آووکادو را برآورده کند.

مناطقی با بارش سالانه  1250 تا 1750 میلیمتر مناسب کشت می باشد

شرایط خشکی

آووکادو خشک بودن بستر را در دوران گلدهی ترجیح میدهد ولی وقوع بارندگی های ملایم و کوتاه مدت نیز در این مرحله نمیتواند سبب بروز لطمه به گل آذین ها شود.

از آنجایی که ریشه های آووکادو کم عمق هستند، خشکی طولانی مدت در زمانهای بحرانی گلدهی و تشکیل میوه باعث ریزش شدید گل و میوه ها خواهد شد. در بین نژادهای مختلف آووکادو ارقام نژاد وست ایندین و نژاد مکزیکی به ترتیب دارای تحمل بیشتری به بارندگیهای تابستانی و تنش آبی (خشکی هوا) هستند.

آووکادو خشک بودن بستر را در دوران گلدهی ترجیح میدهد

درجه حرارت

بطورکلی ارقام مختلف آووکادو به غیر از معدودی از جمله رقم های نژاد مکزیکی فاقد قدرت سازش بالایی با شرایط گرم و مرطوب هستند. بهترین دما برای رشد این محصول 25 تا 28 درجه سانتیگراد است. گرمای بیش از این حد باعث کاهش فتوسنتز شده و عملکرد کاهش مییابد. مناسب ترین رژیم دمایی برای نمو گلها، رشد لوله گرده و نمو جنین در طول روز 20 تا 35 درجه سانتیگراد و در هنگام شب 20 درجه سانتیگراد تعیین شده است.

دمای مناسب کشت

اگر در زمان گلدهی دمای هوا در روز کمتر از 17 و شب هنگام کمتر از 12 باشد گلها آسیب دیده درصد تشکیل میوه کاهش شدیدی خواهد داشت. از طرف دیگر اگر در این دوران هوای روز و شب به ترتیب گرمتر از 33 و 28 درجه سانتیگراد شود رشد لوله گرده و نمو جنین تضعیف خواهد شد که سبب کاهش محصول میشود. از نظر رطوبت نسبی نیز باید گفت که آووکادو بویژه در دوره گلدهی و تشکیل میوه طالب هوایی با رطوبت نسبی بالاتر از 50% است.

باد

از آنجایی که شاخه های آووکادو ترد و شکننده است لذا وزش باد میتواند خسارت زیادی به این درخت وارد کند، به همین دلیل حضور بادشکن از ضروریات پرورش تجاری این محصول است.

مشخصات عمومی درخت آووکادو

شکل تاج در درخت آووکادو بر حسب رقم میتواند از استوانهای افراشته مانند انواع بذری و یا رقم های بیکن، ادرانول و رید تا پهن و با گسترش عرضی مثل رقم فوئرته یا کروی مثل رقم هس در تغییر باشد. ارتفاع درختان بذری در مناطق بومی آن میتواند تا بیش از 30 متر نیز باشد، اما بلندی درختان پیوندی در حدود 15 تا 18 متر است.

میتوانند تا ارتفاع 30متر رشد کنند ولی در صورت پیوند شدن ارتفاع درختان 15تا18 متر میرسد. به منظور تسهیل عملیات باغداری و بویژه کنترل آفات و بیماریها بهتر است ارتفاع درخت را در حد چهار تا پنچ متر نگه داشت.

درخت اووکادو میتوانند تا ارتفاع 30متر رشد کند

اگرچه آووکادو در گروه همیشه سبزها طبقه بندی میشود اما برخی از ارقام در دوران گلدهی دچار ریزش نسبتاً شدید برگ میشوند که البته پس از مدت کوتاهی شاخه های انتهایی این کاهش را جبران میکنند. برگ آذین (فیلوتاکسی) آووکادو مارپیچی و دارای برگهای سبز تیره در اندازههای متنوع است. بطوری که طول پهنک میتواند از 10 تا 25 سانتیمتر در نوسان باشد شکل برگها ممکن است بیضوی یا تخم مرغی باشد. دوره زمانی پیدایش جست های رشدی جدید در آووکادو 30 تا 60 روز است.

رشد ریشه در نواحی نیمه گرمسیری در تمام طول سال ادامه دارد. طول دوره جوانی درختان آووکادو از پنج تا ده سال در نوسان است. برای کوتاه کردن این دوره میتوان از عملیات حلقه زنی، پیوند، و یا تهیه نهال از طریق قلمه زنی بهره گرفت.

گلدهی در آووکادو

گل آذین آووکادو خوشه مرکبی است که از جوانه های جانبی شاخه منشأ میگیرد. هر گل آذین شامل تعداد بسیار زیادی گل ریز به رنگ زرد یا سبز رنگ پریده می باشد . اگرچه یک درخت بالغ در هر دوره گلدهی ممکن است حدود یک تا دو میلیون گل تولید کند. ولی فقط حدود 200-500 میوه بالغ خواهد داشت. این حجم وسیع گل در مجموع سبب خروج آب زیادی از درخت میشوند و لذا در دوره گلدهی باید مراقب جلوگیری از بروز تنش خشکی باشیم.

گلدهی درخت آووکادو

گلها دوجنسی و دارای 5 گلبرگ به رنگ سبز کم رنگ مایل به زرد، 12 پرچم (شامل 9 پرچم باروز و 3 پرچم عقیم) و یک تخمدان تک برچهای با یک تخمک هستند گلهای آووکادو توسط زنبورهای عسل گرده افشانی میشوند. در بخش قاعدهای که پرچمها مستقر شده اند یک جفت غده ترشحی نکتار وجود دارد که در فاصله هر سه پرچم بطور متناوب قرار گرفته اند، هر پرچم دارای چهار کیسه گرده است که گرده های چسبناک را رها میکنند.

گل اذین

گیاه شناسی میوه

میوه آووکادو نوعی سته تک بذری است. بذر بسیار درشت، دو لپهای تک جنین است که با میانبر گوشتی و ضخیمی پوشیده شده است. ضخامت پوست میوه وابسته به نژاد بوده و میتواند به ضخامت تا 0/65 سانتیمتر هم باشد. سطح پوست میوه دارای 20 تا 30 هزار روزنه است که بسیار کمتر از تعداد روزنه های یک برگ است. رنگ پوست میوه های رسیده دارای طیف وسیعی است و میتواند از سایه های مختلف سبز تا زرد مایل به سبز و از قرمز تا خرمایی مایل به قرمز در نوسان باشد.

میوه آووکادو

میانبر (گوشت روغنی) به رنگ زرد مایل به سبز تا زرد روشن و میزان روغن آن معادل 7,8 تا 40,7 درصد وزن میوه است. اگزوکارپ پوسته چرمی روی میوه، مزوکارپ بافت پارانشیمی گوشت میوه و اندوکارپ بذر میوه محسوب میگردد. شکل میوه هم میتواند بر حسب رقم به سه حالت گرد، بیضی و مخروطی تقسیم بندی شودوزن هر میوه آووکادو در زمان برداشت بر حسب رقم، شرایط آب و هوایی و مدیریت باغات 50 گرم تا 2 کیلوگرم متغیر است.

رشد و نمو میوه آووکادو

از زمان تشکیل میوه تا رسیدگی محصول 6 تا 12 ماه طول میکشد. منحنی رشد میوه آووکادو سیگموئید ساده است که به دو مرحله تقسیم سلولی و بزرگ شدن سلولی تقسیم میشود. مرحله تقسیم سلولی در آووکادو غیرمعمول بوده و برعکس سایر درختان میوه تا زمان باقی ماندن میوه روی درخت ادامه پیدا میکند. به همین دلیل عامل اصلی تفاوت اندازه میوه بین ارقام مختلف آووکادو بیش از آنکه به اندازه سلولهای موجود در میوه مربوط باشد به تعداد سلولها ربط دارد.

به عبارت دیگر، میوه رقمی که تعداد سلول بیشتری دارد بزرگتر از رقمی با تعداد سلول کمتر است. در زمان بلوغ تجاری ارتباط آوندی پوشش بذر با گوشت میوه قطع شده و رشد بذر متوقف میگردد.

بی بذری در آووکادو به دلیل پدیده استنوسپرموکارپی است. میوه های بی بذر ارزش تجاری نداشته و 10 برابر کوچکتر از میوه های بذردار هستند. به میوه های بی بذر آووکادو اصطلاحاً کاکس یاکوکتیل میگویند.

رقم های اووکادو

مناطق مناسب کاشت و پرورش آووکادو

کشورهای مکزیک، شیلی، جمهوری دومینیکن، اندونزی، آمریکا، کلمبیا، پرو، کنیا، برزیل و چین مهمترین کشورهای تولیدکننده آووکادو گزارش شده اند. اما کشت آن در نیوزیلند و استرالیا نیز در حال گسترش است.

بطورکلی آووکادو بومی مناطق گرم و مرطوب است اما در مناطق نیمه گرمسیری هم به خوبی گسترش دارد. میانگین دما در تابستان نباید از 14 درجه سانتیگراد کمتر باشد و میانگین بارندگی سالانه مورد نیاز آن 750 تا 1250 میلیمتر است. در شرایطی که متوسط بارش سالانه کمتر از 500 میلیمتر باشد بایستی درختان آووکادو را آبیاری نمود.

مناطق مناسب کشت اووکادو

در ایران مناطق شمالی کشور (بخصوص استان مازندران) برای کشت و کار آووکادو مساعد است اما متأسفانه به رغم ارزش غذایی بالای این میوه، کشت و پرورش آن در شمال کشور گسترش چندانی پیدا نکرده است.


نژادهای آووکادو

ارقام تجاری آووکادو از سه نژاد گواتمالایی، مکزیکی و وست ایندین منشأ گرفته اند. بخش عمده رقم هایی که در باغداری پیشرفته مورد استفاده هستند شامل دورگهایی از دو نژاد گواتمالایی و مکزیکی است. رقم فوئرته در حال حاضر بهترین رقم در منطقه نیمه گرمسیری کالیفرنیا و رقم هس مناسبترین رقم برای آب و هوای نیمه گرمسیری مدیترانهای خنک میباشد.

نژاد مکزیکی

از مناطق مرتفع کشور مکزیک منشأ گرفته و مقاومترین نژاد به سرماست اما به شوری حساس است. وجود میوه های ریز که وزنی کمتر از 250 گرم دارند و در عرض مدت 6 تا 8 ماه پس از گلدهی رسیده میشوند میتواند معرف های خوبی برای این نژاد باشد. میوه ها در این نژاد دارای پوستی نازک و صاف و بذری درشت هستند که اتصال ناچیزی در حفره مرکزی میوه دارد. میزان روغن بیش از 30% و بالاتر از تمام نژادهای دیگر است.

نژاد گواتمالایی

این نژاد بومی اراضی کم ارتفاع آمریکای مرکزی است. در مناطق گرمسیری رشد کرده و مقاومت آن به سرما کمتر از نژاد مکزیکی است. میوه های آن نسبتاً درشت با وزنی بیش از 600 گرم و متصل به دم میوه بلندی هستند. از زمان گلدهی تا رسیدن محصول به 9 تا 12 ماه زمان نیاز دارد. پوست میوه این نژاد ضخیم و شکننده بوده و سطح آن اغلب زگیل مانند است. بذر کوچک و به سختی به گوشت چسبیده است و محتوای روغن آن 8 تا 15 درصد در نوسان است.

نژاد وست ایندین

بومی مناطق کم ارتفاع آمریکای مرکزی مانند کلمبیا بوده و مناسب مناطق گرم و مرطوب است. ارقام این نژاد به سرما حساس ولی به شوری خاک مقاوم هستند. میوه در این گروه اندازهای متوسط با پوستی صاف ولی چرمی و صیقلی دارد. میوه ها به دم میوه های بلند متصل است و برای رسیدن کامل از هنگام گلدهی به 9 ماه زمان نیاز دارند. بذرها درشت و به سختی به گوشت چسبیدهاند.

میزان روغن میوه در حد پایینی بوده و بین 3 تا 10 درصد در نوسان است. مقاومت این نژاد به سرما از سایر نژادها کمتر است.بطورکلی مقاومت به سرما در ارقام مکزیکی بیشتر از رقم های دیگر است و از این نظر نژاد وست ایندین حساسترین رقمها را به خود اختصاص دادهاند. بنابراین دورگهایی مانند زوتانو وبیکنبه سرما مقاوم تر از رقم گواتمالایی و رقم متداول هستند.

مهمترین ارقام آووکادو

ارقام متنوعی از آووکادو در نقاط مختلف جهان وجود دارند که در اینجا به مهمترین ارقام که برخی از آنها در ایران هم وجود دارند پرداخته میشود.

جدول مقایسه صفات برگزیده سه نژاد آووکادو
جدول مقایسه صفات برگزیده سه نژاد آووکادو

رقم هس

این رقم به عنوان یک دانهال تصادفی از نژاد گواتمالایی منشأ یافته است و توسط شخصی به همین نامدر سال 1935 در کالیفرنیا انتخاب شد. کیفیت مناسب و عملکرد بالا سبب انتخاباین رقم گردید. میوه ها دارای اندازه متوسط و گرد بوده بدون گردن و با وزن 140 تا 400 گرم هستند که در هنگام رسیدن به رنگ ارغوانی در می آیند. تیپ گلدهی این رقم به گروه A تعلق دارد.

رقم هس محبوبترین رقم آووکادو در جهان است که در مناطق نیمهگرمسیری جهان به سرعت در حال توسعه است. هم اکنون در نیوزیلند، کالیفرنیا، شیلی، اسپانیا، استرالیا و آفریقای جنوبی به ترتیب حدود 96 ، 90، 80، 73، 70 و 30 درصد تولید آووکادو را به خود اختصاص داده است که نشان دهنده پتانسیل بالای کمی و کیفی این رقم میباشد. این رقم نسبت به رقم فوئرته عملکرد بالاتری دارد و دیررس تر است. هس رقمی زودبارده و با باردهی منظم است اما نگهداری طولانی مدت میوه روی درخت سبب تشدید پدیده سال آوریمی گردد.

رقم فوئرته

دورگی از نژادهای مکزیکی و گواتمالایی است که در سال 1911 در کشور مکزیک توسط کارل اشمیت انتخاب گردید و به دلیل مقاومت بالایی که به سرمای شدید سال 1913 کالیفرنیا نشان داد فوئرتهبه معنی سخت و مقاوم نامگذاری شد. این رقم بعد از هس، یکی از محبوبترین ارقام آووکادو در جهان است. این رقم مهمترین رقم آووکادو در آفریقای جنوبی است. رقم فوئرته از نظر گلدهی تیپ B محسوب میشود.

میوه مخروطی شکل با گردن باریک، با وزنی بین 200 تا 500 گرم و دارای 18 تا 26 درصد روغن است. این رقم زودرس بوده و به رغم مقاومت متوسطی که به سرما از خود نشان میدهد، به سرمازدگی بهاره حساس بوده و گلها و میوه های کوچک آن دچار آسیب خواهند شد. آستانه مقاومت این رقم به سرما 8/2 – درجه سانتیگراد میباشد. این رقم برای کاشت در اقلیم نیمه گرمسیری مناسبتر از مناطق گرمسیری است.

رقم رید

این رقم که احتمالاً یک دورگ گواتمالایی است در سال 1948، توسطجیمز رید2در کالیفرنیا انتخاب گردید. از نظر تیپ گلدهی در گروه A قرار میگیرد.میوههای این رقم گرد با اندازه متوسط تا بزرگ و وزن 270 تا 680 گرم است.. این رقم دیررس بوده و عمر انباری آن حدود یک ماه بیشتر ازهساست. زودبارده و عملکرد بالایی دارد و مناسب پرورش در باغهای پرتراکم است.

رقم زوتانو

دورگی از نژاد مکزیکی و گواتمالایی است که در کالیفرنیا انتخاب گردید. از نظر تیپ گلدهی B محسوب میگردد. میوه ها گرد تا مخروطی با اندازه متوسط و وزن 200 تا 400 گرم هستند.. رقمی زودرس بوده و میوهها پس از رسیدن به مرحله بلوغ انبارمانی کوتاهی دارند. این رقم عملکرد بالا و ثابتی داشته و مقاومت به سرمای آن بالاست. آستانه مقاومت به سرما 3/3 –درجه سانتیگراد است.

این رقم به عنوان یک پایه مناسب در نهالستان های آمریکا و آفریقای جنوبی نیز استفاده میشود. یک گرده دهنده بسیار خوب برای رقم هس محسوب میشود و بنابراین توصیه میشود که در ایران نیز از این رقم برای گرده افشانی رقم هس مورد استفاده قرار بگیرد. این رقم یکی از ارقام کشت شده در شمال ایران میباشد.

رقم ریان یا سامر فوئرته

دورگی از نژادهای مکزیکی و گواتمالایی است که در سال 1927 توسطادوارد ریان 5در کالیفرنیا انتخاب گردید. از نظر گلدهی تیپ B است. میوه مخروطی شکل با اندازه متوسط و وزن 250 تا 450 گرم و رقمی دیررس محسوب میشود. در شرایط آب و هوایی خنک محصول کمی تولید میکند در حالیکه در مناطق نیمه گرمسیری آفریقای جنوبی محصول بالایی دارد. این رقم به سرمابسیار مقاوم است.

رقم بیکن

دورگی از نژادهای مکزیکی و گواتمالایی است که در سال 1928 در کالیفرنیا انتخاب گردید .از نظر گلدهی تیپ B است. میوه این رقم گرد و اندازه آن متوسط تا بزرگ با وزن 170 تا 500 گرم میباشد. این رقم مقاوم به سرما بوده و در مناطق خنک نسبت به رقم فوئرته محصول بالاتری تولید می کند. آستانه مقاومت به سرما 4/4 -درجه سانتیگراد است. این رقم در مناطق مرطوب نیمه گرمسیری حساس به آفات و آنتراکنوز است. بیکن یک گرده دهنده بسیار مناسبی برای هس محسوب میشود.

لمب هس

این رقم در سال 1990 تا 1996 از دانهالهای کشت شده در باغ BobLamb انتخاب گردید. این رقم نسبت به Hass، برتریهای قابل توجهی از جمله اندازه بزرگتر میوه ، جثه کوچکتر درخت و کیفیت بالاتر میوه میباشد. این رقم مناسب کشت انبوه است و میوههای آن کمتر دچار آفتاب سوختگی میشود.

رقم پینکرتون

رقمی گواتمالایی و احتمالاً دورگی از ارقام هس و رینکن3 است که در سال 1959 توسط شخصی به نام پینکرتوندر کالیفرنیا یافت شد. این رقم در سال 1975به عنوان یک رقم نیمه پاکوتاه ثبت گردید. پینکرتون از نظر تیپ گلدهی در گروه A قرار دارد.میوه ها در اقلیم گرم مخروطی شکل بوده اما در آب و هوای معتدل گردندار میشوند. اندازه میوه متوسط با وزن 230 تا 245 گرم میباشد.

این رقم به کندی میرسد که همین امر دلیل انبارمانی طولانی مدت آن نسبت به هر رقم دیگری است .زودبارده و پربار است و مقاومت آن به سرما مشابه ارقامهسوریداست. آستانه تحمل سرمایی این رقم 2- درجه سانتیگراد میباشد. این رقم مقاوم به آنتراکنوز بوده و در آفریقای جنوبی و فلسطین اشغالی کشت و پرورش آن گسترش خوبی دارد.

مهمترین ارقام تجاری آووکادو در جهان

روشهای ازدیاد آووکادو

آووکادو را میتوان به سه روش کشت بذر، پیوند و قلمه تکثیر کرد. نهالهای بذری دیر بارآور بوده وکیفیت میوه آنها مثل درخت مادری نخواهد بود.

ازدیاد از طریق بذر

طول عمر بذر آووکادو کوتاه و حداکثر 2 تا 3 هفته است ولی نگهداری بذر در خزه یا ماسه در دمای 5/5 درجه سانتیگراد میتواند طول عمر بذرها را تا 8 ماه افزایش دهد برداشتن پوسته بذر قبل از کشت به بالا رفتن سرعت جوانه زنی کمک خواهد کرد. ضدعفونی بذرها در بستر کاشت با قارچ کش هایی مانند تیرام یا کاپتان سبب نابودی قارچ های خاکزی خواهد شد. باردهی درختان بذری آووکادو معمولاً پس از 8 تا 10 سال شروع شده و محصول تولیدی نیز اغلب از کیفیت مناسبی برخوردار نیست.

انواع بذر آووکادو در داخل میوه

ازدیاد پیوندی

تکثیر تجاری آووکادو با پیوند جوانه روی نهالهای بذری انجام میشود. تنوع ژنتیکی نهال های بذری در ارتباط با برخی صفات مطلوب مثل مقاومت به پوسیدگی فیتوفترایی ریشه و تحمل به شوری و خاکهای آهکی میتواند مشکلات عمدهای را در تولید تجاری آووکادو ایجاد نماید. دانهال های نژاد وست ایندینکه به عنوان پایه استفاده میشوند به مناطق گرمسیری سازگاری بیشتری دارند در حالی که دانهال های نژاد مکزیکی برای رشد در مناطق خنکتر نیمه گرمسیری سازش بیشتری یافته اند. در مناطقی مانند فلسطین که تحمل به شوری از اهمیت بیشتری برخوردار باشد معمولاً ارقامی از نژاد وست ایندینکه به شوری و خاکهای آهکی تحمل بالاتری بالایی دارند به عنوان پایه مورد استفاده قرار میگیرند.

برای تکثیر بذری ابتدا باید بذرها را از میوههای سالم و کاملاً رسیده برداشت شده جدا کرد و دقت داشت تا درختان مادری فاقد هرگونه بیماری ویروسی مانند سان بلاچ باشند. بذرها برای مدت نیم ساعت در آبی با دمای 50 درجه تیمار شده سپس در محلی سایه برای خنک و خشک شدن قرار میگیرند. کشت بذر در گلدان های نایلونی پر شده از خاک گندزدایی شده انجام میشود.

پایه هایی که روی آنها عملیات پیوند انجام میشود معمولا 4 تا 8 ماهه بوده و بایستی حداقل 6 میلیمتر قطر داشته باشند. معمولاً از پیوندهای مجاورتی، جانبی و اسکنه برای تکثیر آووکادو استفاده میشود.تهیه شاخه پیوندک در زمستان سال قبل از اجرای پیوند و از شاخهه ای در حال خواب و انتهایی که فاقد جستهای رشدی باشند انجام میشود. بهتر است طول شاخه پیوندک که از رشدهای انتهایی درختان سالم تهیه میشود حدود 10 تا 12 سانتیمتر بوده و حداقل
3 جوانه رویشی داشته باشد.

کاشت بذرها در بسترهای گلدانی باید به گونهای باشد که که بخش عریضتر بذر در پایین قرار بگیرد. بستر کشت باید از زهکش خوبی برخوردار باشد. عمل پیوند شاخه باید زیر سایبان انجام شود.نهال های پیوندی بطور معمول پس از 2 تا 3 سال از اجرای پیوند شاخه محصول میدهند که از نظر اقتصادی و بازگشت سرمایه اهمیت زیادی برای باغداران دارد

معمولترین شیوه های پیوند جوانه مورد استفاده برای آووکادو شامل پیوند قاشی و سپری است. در این پیوندها لازم است که پیوندک از قسمت پایین شاخه های فصل جاری انتخاب شود.

پیوند جوانه در آووکادو

ازدیاد قلم های آووکادو

تکثیر آووکادو از طریق قلمه زنی به دلیل سخت ریشهزایی آن مشکل است. در عین حال باید دانست که قلمه های برداشت شده از گیاهان جوان خیلی راحتتر از قلمه های درختان مسن ریشه دار میشوند. وجود برگ روی قلمه ها، استفاده از سیستم مهپاش، بکار بردن محلولهای قارچکش در بستر و همچنین استفاده از ترکیبات ریشه زایی مانند ایندول بوتیریک اسید و یا ایندول استیک اسید با غلظت های حدود چهار تا شش هزار پی پی ام میتواند سبب تسهیل ریشه دار شدن قلمه های آووکادو شود.ریشه زایی قلمه های اواخر پاییز یا قلمه های زمستانه بهتر از قلمه های بهاره و تابستانه است.

نتایج تحقیقات انجام شده با قلمه های نیمه خشبی برگدار آووکادو نشان داده است که استفاده از غلظت6000 قسمت در میلیون2 ایندولبوتیریک اسید در سیستم مهپاش میتواند ریشه زایی بالایی را به دنبال داشته باشد. در این تحقیق مشخص شد که پایینترین درصد ریشزایی مربوط به قلمه های خشبی شاهد(بدون تیمار هورمونی) بوده است.

قلمه های نیمه خشبی بدون برگ و نیمه خشبی برگدار

نژاد مکزیکی تقریباً سهل ریشه زا ولی نژاد وست ایندین کاملاً سخت ریشه زا است و نژاد گواتمالایی از این لحاظ در حد واسط این دو قرار میگیرد. برخی پژوهشگران وجود یک لایه اسکلرانشیمی پیوسته را در ساقه ارقام سخت ریشه زای آووکادو علت عدم سهل ریشه زایی قلمه های این ارقام میدانند. پس نوع قلمه، رقم، سن درخت مادری قلمه، غلظت بکار برده شده هورمون و بالاخره ترکیب ماسه و پرلایت بکار رفته در تهیه بستر کاشت در درصد و سرعت ریشهزایی قلمه ها تأثیر دارد.

اگر قلمه ها در بهار و تابستان گرفته شده باشند لازم است که بستر کاشت به سیستم مهپاش متناوب مجهز و محل کاشت قلمه ها سایه آفتاب باشد. برای قلمه های پائیزه نیز باید از پاگرما استفاده کرد.

سال آوری در آووکادو یک مشکل اساسی است و تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله رقم، سن درختان، میزان محصول سال قبل، شرایط اقلیمی از جمله تنش های محیطی مانند کم آبی در زمان شکوفایی گل ، آفات و بیماریها و مدیریت باغ از جمله تغذیه، آبیاری و هرس میباشد.

مدیریت باغ آووکادو

درختان آووکادو 4 تا 6 سال پس از کشت شروع به باردهی میکنند و در سن 12 تا 14 سالگی به حداکثر باروری میرسند. تراکم کشت از 200 اصله در هکتار در باغداری سنتی تا 2500 اصله در هکتار در باغداری متراکم متغیر است. عمر اقتصادی درختان آووکادو 25 تا 30سال است که البته با مدیریت مناسب تغذیه و آبیاری و همچنین انجام هرس سالیانه قابل افزایش است.

اووکادو در سن 12 تا 14 سالگی به حداکثر باروری میرسند

در احداث باغ آووکادو به دلیل وضعیت گلدهی و گردهافشانی ارقام کاشته شده باید از هر دو گروه A و B وجود باشد تا در گرده افشانی و تلقیح گل و در نتیجه به میوه نشستن به هم کمک کنند. همچنین لازم است از نهالهای پیوندی یا قلمهای استفاده شود تا محصول تولیدی از کیفیت مورد نظر برخوردار بوده و بازار پسندی لازم را داشته باشد. میزان عملکرد متوسط آووکادو 10 تا 20 تن در هکتار است ولی با مدیریت صحیح این میزان را تا30 تن در هکتار می توان افزایش داد.

تهویه در باغ آووکادو بسیار مهم است. در باغ های با تهویه ضعیف به خصوص در مناطق مرطوب نیمه گرمسیری بیماری پوسیدگی فایتوفترایی بسیار ویرانگر و مخرب خواهد بود.

برداشت و فیزیولوژی پس از برداشت میوه آووکادو

مهمترین شاخص فیزیولوژی برداشت میوه آووکادو عبارت از درصد ماده خشک و میزان روغن میوه است. البته در برخی کشورها از جمله در آفریقای جنوبی و مکزیک از محتوای رطوبت گوشت میوه به عنوان شاخص اصلی رسیدن میوه استفاده میشود. به عنوان مثال در مکزیک شاخص رسیده بودن میوه برای رقم هس رسیدن درصد ماده خشک میوه به حدود 23 درصد است. شاخص میزان روغن وابسته به نوع رقم بوده و میتواند از 18 تا 26 درصد متغیر باشد.

شاخص برداشت میوه

میوه های آووکادو را برای فروش تجاری در مرحله سبز برداشت میکنند و با توجه به طبیعت فرازگرا بودن این میوه میتوان میوه های سبز برداشت شده را در معرض گاز اتیلن سبززدایی نمود. میوه آووکادو پس از برداشت به دلیل نارس بودن قابل مصرف نیست.

میوه ها هنگام رسیدن و در مرحله اوج تنفسی به سرما حساس بوده اما پس از اوج تنفسی حساسیت کمتری به سرما دارند.گوشت میوه پس از رسیدگی کامل طعم کره داشته و ارزش تغذیه ای بالایی دارد.

تکنولوژی و نگهداری میوه آووکادو

به دلیل اینکه آووکادو جزو میوه های گرمسیری و نیمه گرمسیری به شمار می آید نمیتوان آن را در دمای پایین انبار نمود. بهترین دما برای انبارداری آووکادو دمای 3 تا 7 درجه سانتیگراد و بهترین میزان رطوبت نسبی 85 تا 95 درصد است.

دما انبارداری

البته برخی ارقام مانند هسرا میتوان در دمای 4 تا 5 درجه سانتیگراد به مدت 4 هفته نگهداری کرد و ارقام دیگر آووکادو را میتوان در دمای 6 تا 8 درجه به مدت دو هفته انبار کرد. البته نگهداری طولانی مدت آووکادو در دمای زیر 5 درجه سبب آشکار شدن علایم سرمازدگی میگردد.

آووکادو را میتوان در دمای 7 درجه سانتیگراد در انبار با اتمسفر کنترل شده نیز نگهداری کرد. با تنظیم اکسیژن انبار به میزان 2 درصد و دی اکسید کربن به میزان حداقل 4 درصد میتوان آووکادو را به مدت حداقل 10 هفته نگهداری کرد.برای رساندن میوه آووکادو، میتوان میوه ها را به مدت 1 تا 2 روز در دمای 20 تا 25 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 95 درصد قرار داد.

امتیاز کاربران: اولین نفری باشید که به این مطلب رای می دهد!
سفارش طرح توجیهی
دانلود رایگان طرح توجیهی

نوشته های مشابه

پرسش و پاسخ تکمیلی

avatar
  دنبال کردن این پرسش و پاسخ  
اطلاع از
دکمه بازگشت به بالا
0
بستن
بستن